W ordynacji o podatku od towarów i usług omawiane są dwa typy sprzedaży wysyłkowej, które różnią się od siebie wyłącznie metodą opodatkowania. Prawo dopuszcza więc sposobność wysyłki „z terytorium kraju” a także „na terytorium kraju”. Wysyłki te są do siebie zbliżone, jedyna różnica polega na formie oraz miejscu zapłaty podatku VAT, który może zostać opłacony na terenie państwa, w którym siedzibę ma zbywający lub też na obszarze państwa, gdzie jest adresat.

Dla powstania jednej z dwóch wspomnianych wyżej wysyłek, muszą zostać wypełnione 2 warunki:

• Kupujący nie musi być płatnikiem VATu, jednak winien być osobą fizyczną. Jeśli zaś osoba ta jest płatnikiem podatku VAT, musi powstać warunek, w którym nabywca rozlicza się jak z operacji wewnątrzwspólnotowego kupna towarów (płatnik podatku będzie zwolniony podmiotowo od niniejszego podatku),
• Sprzedawca musi być płatnikiem VATu, zarejestrowanym na terenie Wspólnoty (w jednym z jej państw)

Transakcją sprzedaży wysyłkowej nie zostaną objęte:

• Produkty montowane albo instalowane,
• Nowe środki transportu,
• Produkty słane przez pośrednika, który ma obowiązek płacenia podatku

W przypadku, kiedy do czynienia będziemy mieć z towarami, które objęte zostały akcyzą, miejscem opodatkowania zostanie każdorazowo państwo przeznaczenia.

Sprzedaż wysyłkowa „na terenie kraju”

Z takim rodzajem transakcji będziemy mieli do czynienia w sytuacji, gdy towar wysyłany zostaje z terytorium jednego z państw Wspólnoty do naszego państwa. Niniejszą sprzedaż określa art. 2 pkt. 24 ustawy o podatku od towarów i usług. Towary, które w powyższy sposób będą zbywane, opodatkowane będą według naszego prawodawstwa, mimo to wyłącznie do pewnego limitu sumy wszelkich sprzedaży – 35 000 euro. Po przekroczeniu niniejszego pułapu, towar musi zostać obłożony podatkiem na terytorium kraju, gdzie siedzibę ma wysyłający.

Transakcja sprzedaży wysyłkowej „z terenu kraju”

Pod tym zagadnieniem ukrywa się sprzedaż towaru, słanego z obszaru Polski do innego kraju Unii. Prawem opisującej ten przypadek jest art. 2 pkt. 23 ustawy o podatku od towarów i usług. W powyższym przypadku miejscem opodatkowania będzie Polska. Mimo to także i tu istnieje pewien limit wysokości sumy zbycia na terytorium konkretnego kraju, powyżej którego produkty opodatkowywane są w innym miejscu. Limity te ustalane są odmiennie przez kraje członkowskie, nie przekraczają jednak 100 tys. euro. Po przekroczeniu podanej granicy, produkt zostanie opodatkowany według prawa podatkowego obowiązującego na terytorium kraju, do którego go posłano.