Jako rekompensatę za czas przepracowany w godzinach nadliczbowych, na pisemny wniosek pracobiorcy, przedsiębiorca ma sposobność udzielenia mu dnia wolnego od pracy, adekwatnie do czasu przepracowanego po godzinach. Wówczas gdy pracownik sam nie wystąpi z takim wnioskiem, przedsiębiorca zobowiązany jest przydzielić mu wolne w wymiarze o połowę wyższym niż wskazywałaby na to ilość nadliczbowych godzin. Jakkolwiek ilość czasu wypełniania obowiązków służbowych pracobiorcy będzie mniejszy, to nie może stanowić przyczyny ograniczenia zasłużonego wynagrodzenia.

Obciążając pracobiorcę przymusem wypełniania obowiązków służbowych po pracy, pracodawca nie może zapomnieć, nie tylko o rekompensacie pieniężnej lub rekompensacie w formie godzin wolnych od obowiązków służbowych, ale także o przepisach, które wyraźnie dają prawo pracobiorcy do wypoczynku. Dodatkowo w myśl art. 151 par. 3, w roku kalendarzowym zatrudniony nie powinien przepracować więcej, niż 150 godzin nadliczbowych. Nie przestrzeganie tego zapisu grozi odpowiedzialnością karną, nawet jeśli zatrudniony przystał na pełnienie obowiązków służbowych ponad określoną przepisami liczbę godzin.